Dilan, daha yeni mezun olmuş bir ilkokul öğretmeniydi. Sabah Ahmet ile yaşadıklarından sonra kendi kendine hem söyleniyor hem de 24 Kasım öğretmenler günü için hazırlık yapıyordu. Ahmet’ in ayarsızlıkları artık canına tak etmişti. Aralarındaki ilişkilerinde bir günleri ,diğer günlerini tutmuyordu. Bir gün iyi, bir gün kötü idiler. Ahmet kendisini sürekli düzeltmeye çalışıyordu. Sanki kendisinin davranışları çok ayarlıymış, kıvamlıymış gibi… Bu da Dilan’ı çok yoruyordu.
Ahmet için; “Dilan ne yapsa suç ne yapsa kabahatti.”
Teşekkür edişi bile alaylı, laf sokmalıydı. Artık Ahmet’in yanında kendini rahat hissedemiyordu. Ona güvenip sırlarını verdiğine ve üzüntülerini onunla paylaştığına da pişman olmuştu. Ahmet, kendisi hakkında bildiği şeyleri bazen canını yakmak için kullanıyordu. Sonra da; “bunları senin iyiliğin için yapıyorum” diye üste çıkıyordu. Kendi yaptığı ayarsızlıklara bir kulp buluyordu.
Dilan kahvesini eline alıp en sevdiği müziği açtı. Müziği dinlerken bir yandanda eşi ile olan ilişkilerini düşünüyordu. Hayatının çoğu yerinde Ahmet’in yaptığı tutarsız davranışlar olduğunu düşündü.Mesela çoğu zaman lafının ayarı yoktu. Bazen en son söylemesi gerekeni en başta söylüyordu. Bazen de başta söylenmesi gerekeni en sonda söylüyordu. Nasıl da işaretleri görememiş, okumayı reddetmişti. Oysa arkadaşları Ahmet’in kendisi için yanlış kişi olduğunu söylemişlerdi. Peki kendisi ne yapmıştı?
“Ben sadece Ahmet’i istiyorum başka birini değil” diyerek onları dinlemeyi reddetmişti.
Şimdi düşündüğünde neden öyle hissettiğini anlıyordu. İnsan bir şeyi çok istediğinde duyguları onu yönetiyordu. Görmesi gerekenleri göremez hale getiriyordu. Hâlbuki okulunu bitireli ve tayini çıkalı daha bir yıl bile olmamıştı. Aslında bunun yaşla da bir ilgisi olmadığının farkına yeni varıyordu.
Tüm isteği; birlikte mutlu olabileceği, problemleri birlikte halledebileceği ve geleceğe ait ortak hedefleri, amaçları olan biri ile birlikte olmaktı. Çok şey mi istemişti ki?
Çok şey değildi belki ama isteğinin ayarı, miktarı kaçmıştı. Yemeğin tuzunun, baharatının ayarı gibi… Nasıl ki yemekteki fazla tuz ya da baharat yemeğin tadını bozuyor ve yemek yenmeyecek hale geliyor. Dilan’ın istediği de hayatının ayarını bozmuş, kendini mutsuz etmişti. Görmesi gerekenleri görememiş dolayısıyla kendini mutsuz bir evliliğin içine sokmuştu.
Elinde kahvesi ile bir taraftan müziği dinliyor bir taraftan da düşünüyordu. Göz ucuyla pencereden dışarı baktı. Kasım ayı için alışılmışın dışında güneşli güzel bir gün vardı. Dışarı baktığında Güneşin içini ısıttığını hissetti. Zihnindeki lamba yanmaya devam ediyordu, dudaklarında bir tebessüm belirdi.
Artık mutlu bir hayatı olsun istiyordu. Bunun için de insanın davranışlarının ve konuşmalarının bir ayarının, bir ölçüsünün olması gerektiğini düşündü.
“Bir insan doğruyu yaptığını savunurken nasıl bu kadar çirkinleşip, sınır tanımaz olabilir? Karşıdakine ayar vermeye çalışırken kendisi nasıl da o ayardan çıkabilir? Kendi ayarsızlığını göremeyen birine ne denilebilir? Böyle biri ile hayat nasıl devam edebilir?” Dilan’ın kafasının içinden geçen düşünceler birbiri ardına sıralanıyordu…
Dilan “Mutlu olmak, hayatımdaki bu problemi çözmek istiyorum ama nasıl çözeceğimi bilmiyorum.” “Keşke ne yapacağımızı bu ayarları nasıl tutturacağımızı bize öğretebilecek bir okul olsaydı” diye kendi kendine aklından geçirir.
Deneyimsel Tasarım Öğretisi der ki;
“Bu hayatta her şeyin bir ölçüsü, bir kıvamı vardır.”
İnsan ayarı, ölçüyü bilince nerede nasıl davranacağını bilir. Bir olay karşısında ilk aklına geleni yapmaz, yapılması gerekeni yapar ve söylenmesi gerekeni söyler. Nerede sınır koyması gerektiğini ve nerede kapıları aralaması gerektiği bilir. İnsanın bildiği bir işte ölçüyü kaçırma şansı yoktur.
Peki nedir bu eğitimler?
· Kim Kimdir? https://dtoseminerler.com/kim-kimdir-Sayfa-ID=24
· İlişkilerde Ustalık https://dtoseminerler.com/iliskilerde-ustalik-Sayfa-ID=25
· Başarı Psikolojisi https://dtoseminerler.com/basari-psikolojisi-Sayfa-ID=26
Yorumlar
Yorum Gönder